De komende tijd wil ik het hebben over een aantal (filosofische of metafysische) argumenten voor het bestaan van God. Eén van de eerste dingen die dan bij mij op popt is: Waar ga ik beginnen? Als ik deze vraag hardop in een gezelschap zou zeggen, krijg ik nog weleens het antwoord: “Bij het begin.” Dus laten we daar maar starten. Het begin van het universum, van tijd, ruimte en materie, kortom van onze realiteit.
Het argument wat hier het meeste op aansluit, is het zogenoemde kalam-kosmologische argument. Dit is de vorm van het kosmologische argument eerst bedacht door Al-Ghazali (een islamitische theoloog), om een rationele verklaring te hebben voor het bestaan van God.
Kalam komt uit het Arabisch en betekent zoiets als ‘spraak’, deze benaming werd met name bekend door het werk van William Lane Craig toen hij dit argument in de westerse wereld presenteerde.
Nu de uitleg van het argument:
Het kalam argument luidt als volgt:
Vooronderstelling 1:
Alles wat begint te bestaan, heeft een oorzaak.
Vooronderstelling 2:
Het universum is begonnen te bestaan.
Conclusie:
Het universum heeft een oorzaak.
De oorzaak kan logischerwijs niet bestaan binnen het universum.
Binnen het universum is er een limiet van tijd, ruimte en materie.
De oorzaak is daarentegen dus niet gelimiteerd door tijd, ruimte en materie.
| Wat houdt dat in? Tijd is voor ons een onmogelijkheid om weg te denken en iets waar wij allemaal onderhevig aan zijn. Bij ruimte mag je denken aan de niet-materiële zaken zoals lucht of ruimte tussen de planeten, wat zit er in een zwart gat of zoals de theologie zegt; de Hemel. Materie is tastbaar, zoals de aarde, iets wat je kan vastpakken, materieel. |
De oorzaak overstijgt dus tijd, ruimte en materie.
Volgens christelijke filosoof William Lane Craig zijn er een aantal eigenschappen die hoe dan ook bij de oorzaak horen:
- Onveroorzaakt
De oorzaak heeft geen oorzaak, want anders is er een reeks aan oneindige oorzaken.
Dat is logischerwijs onsamenhangend en inconsistent, onmogelijk dus.
- Tijdloos
De oorzaak staat buiten de tijd, dat betekend dat het tijdloos, eeuwig of onveranderlijk is. - Ruimteloos
De oorzaak staat buiten de ruimte, dus vult de ruimte niet. Moeilijk voor te stellen maar logisch noodzakelijk. Je mag het bevatten als; onmeetbaar. - Immaterieel
De oorzaak is niet gemaakt van materie, dus immaterieel, Geestelijk, bovennatuurlijk. - Krachtig,
Want ruimte, tijd en materie wordt geschapen vanuit niets (ex nihilo), je moet erg krachtig of machtig zijn zoiets voor elkaar te krijgen. - Persoonlijk
De oorzaak moet dus een Iemand zijn met bewustzijn, intentie en vrije wil om te kunnen kiezen. Dat wordt bedoeld met persoonlijk. Daarbij is de oorzaak niet afhankelijk van andere oorzaken of omstandigheden want deze waren er nog niet. Er was alleen de oorzaak. - Één van wezen
Dat betekend dat de oorzaak een enkelvoudig wezen is. Er is slechts één oorzaak. Uniek, ondeelbaar wezen. één oorzaak is eenvoudiger en dus te verkiezen boven meerdere, tenzij er bewijs is voor meer (Occams Razor).
Kortom:
Alles wat begint te bestaan, heeft een oorzaak. Het universum is begonnen te bestaan, dus het universum heeft een oorzaak. Als het universum een oorzaak heeft, bestaat er een onveroorzaakt, tijdloos, ruimteloos, immaterieel, krachtig, persoonlijk wezen.
Niets of niemand voldoet aan al deze eigenschappen, behalve ons concept van God en dat sluit aan bij de eerste woorden in de Bijbel: “In het begin schiep God…” Later volgen er meer argumenten waarom juist de Christelijke God de enige ware God is.